Ewangelia św. Jana 14:15 – 16

Niedawno w ramach Cichego Czasu zapoznaliśmy się z rozdziałami 14:15 – 16 ewangelii Jana. Jest to fragment właściwie ostatniej rozmowy Jezusa z uczniami przed ukrzyżowaniem.

Rozdział 14:15-31

W tym fragmencie dużą część zajmuje zapowiedź przyjścia Pocieszyciela – Ducha Świętego, Ducha prawdy. Jezus, mimo że ma wkrótce zostać ukrzyżowany, obiecuje uczniom, że nie zostaną bez Niego. W wersecie 18 Pan Jezus utożsamia się z Duchem Świętym. Był On obecny nie tylko w życiu apostołów, ale nadal jest w każdym wierzącym. Możemy widzieć Jego obecność w naszym życiu, i dzięki temu wiedzieć, że On jest z nami.

W 21. wersecie jest pokazane, że miłość do Boga implikuje przestrzeganie Jego przykazań. Werset 23 jest właściwie powtórzeniem tych słów – to, że są wielokrotnie powiedziane przez Pana Jezusa podkreśla ich ważność.

W następnych wersetach zapoznajemy się z kolejnymi rolami Ducha Świętego: „nauczy was wszystkiego i przypomni wam wszystko, co powiedziałem”. Widzimy, że w listach apostołów możemy znaleźć takie nauki, jakie nie były przekazane bezpośrednio przez Pana Jezusa, lecz zostały one objawione przez Ducha. Ponadto Duch przygotowuje nas do służby i przypomina nam Słowo Boże we właściwych momentach. Im bardziej jesteśmy posłuszni Duchowi tym lepiej dla nas, a nasze myśli są wtedy dalej od spraw tego świata. Duch Święty jest taki sam w każdym wierzącym. W jakim stopniu pozwolimy Jemu używać nas?

Jezus ma zaraz zostać zabity, ale i tak mówi o pokoju – Bożym pokoju, który jest dostępny dla każdego kto ufa Panu. Nawet w tak trudnej sytuacji, jak ta w której znaleźli się uczniowie. Ten pokój odróżnia ludzi wierzących od tego świata.

 

Rozdział 15

Jezus przyrównuje siebie do krzewu winnego. My, jako ludzie wierzący – latorośle, czerpiemy z Niego życie. Jako gałązki Bożego pnia tylko będąc w Nim możemy wzrastać . Dostajemy od Niego przywilej wydawania owoców. W wersecie 16. widzimy, że zostaliśmy przeznaczeni do tego. Czynienie dobrych uczynków dla Bożej chwały  – jest to podstawowe powołanie ludzi wierzących. Czasami chcemy poznać do jakiej specjalnej misji powołał nas Bóg, ale pamiętajmy o naszych podstawowych zadaniach.

W tym rozdziale bardzo często Jezus mówi o miłości. Ta lekcja dla uczniów kończy się nie tylko na teorii. Pan Jezus wkrótce pokazuje przykład doskonałej miłości umierając na krzyżu; będąc niewinnym umiera za grzeszników. Podobnie i my, kiedy przekazujemy komuś Boże prawdy, powinniśmy być wzorem postępując zgodnie z tym co mówimy.

Tak jak świat traktuje Boga, tak będzie traktował prawdziwie wierzących. Jeżeli kochamy Boga to będziemy oddalali się od tego świata, i wtedy on nas znienawidzi. Nie możemy jednocześnie być przywiązanymi do Boga i do świata. Tak jak odrzucono Jezusa, tak i my będziemy odrzuceni.

 

Rozdział 16

W tym rozdziale Jezus ostrzega uczniów przed prześladowaniami, aby wiedzieli, że to co On głosi jest prawdą i by w przyszłości wiedzieli, że Bóg wie o ich cierpieniach znoszonych dla Niego. W tych prześladowaniach zginęło wielu apostołów. Życie dla Boga na tym świecie ma swoją cenę. Niekoniecznie są to takie cierpienia jakie znosili apostołowie, ale może być to też na przykład poświęcenie czasu, pieniędzy czy znajomości. Jeżeli nic nie kosztuje nas życie chrześcijanina, to może warto się zastanowić czy wszystko jest w porządku z naszą relacją z Bogiem. Pamiętajmy, że najważniejszym jest wytrwać przy Bogu. Może wydawać się to trudne, lecz Jezus przypomina o Duchu Świętym, który wkrótce miał przyjść do uczniów. Jego zadaniem jest bycie z nami w każdym miejscu i o każdej porze i pocieszanie nas. Ponadto jest z nami już na zawsze. Pan Bóg nie obiecuje wygody, ale obiecuje być z nami w każdym momencie naszego życia.

W 13. wersecie widzimy Ducha Świętego jako nauczyciela przekazującego słowo od Boga. Natomiast w. 13-15 pokazują jedność Boga Ojca, Jezusa Chrystusa i Ducha Świętego. Werset 16 można zrozumieć na 2 sposoby – „krótkoterminowo”: Jezus zostanie ukrzyżowany, ale po 3 dniach zmartwychwstanie i znowu pokaże się uczniom, oraz „długoterminowo” – jako zapowiedź wniebowstąpienia i spotkania z Nim po śmierci. W tym fragmencie widzimy uczniów, którzy obawiali się zadać nauczycielowi pytanie o znaczenie Jego słów. Jednak nie powinniśmy wstydzić się pytać, czy prosić Boga o pomoc.

Śmierć Jezusa dla uczniów była czymś przykrym, jednak było to preludium do największego i najpełniejszego szczęścia jakie istnieje dla człowieka – wieczności z Bogiem. Natomiast dla odrzucających Jezusa np. faryzeuszów ukrzyżowanie było  „zwycięstwem”.

W wersecie 32. Jezus zapewnia, że nawet gdy uczniowie go opuszczą, to Ojciec zawsze będzie z Nim. Podobnie i my możemy ufać, że nawet gdy ludzie nas zawiodą, to Bóg nigdy nas nie zostawi.  Ostatni werset tego rozdziału potwierdza, iż mimo wielu problemów i trudności jakie nas spotkają w życiu to możemy mieć pokój, jeśli ufamy Bogu. On jest ponad wszystkimi problemami tego świata i jedynie musimy Mu uwierzyć.

 

You may also like...