Psalm 145 i Psalm 150

Psalm 145

Istotną cechą tego psalmu jest duża ilość słów, użytych do opisania „pochwały Boga”:

„wywyższać” (werset 1) –  mówić jak wielki jest Bóg;

„błogosławić” (w. 1, 2, 10, 21) –  mówić dobrze o Bogu w Jego hojności;

„chwała” (wersety 2, 3, 21) – uwielbianie Boga za Jego wspaniałe cechy;

„wychwalać” (werset 4) – mówić dobrze o Bogu;

„opowiadać” (wersety 4 i 6) – głosić o Bożej potędze i wielkości;

„wysławiać” (w.5), „ogłaszać” (w.6), „śpiewać na głos” (w.7).

Autor tego psalmu użył wszelkiego słownictwa, jaki znał, aby opisać wielkość i dobroć Boga.

 

Psalm 150

Psałterz kończy się psalmem, wzywającym „wszystko, co żyje”, aby chwaliło Pana każdym radosnym akompaniamentem.

Służy jako końcowa doksologia wszystkich psalmów.

Mieszanina dźwięków z instrumentów dętych, smyczkowych i perkusyjnych, w połączeniu z rytmicznym tańcem (wersety 3-5), oddaje wrażenie głośnego śpiewu i nieustannego ruchu – wierzący chcą w ten sposób chwalić Boga ze wszystkich swoich sił.

You may also like...